۱۳۹۱ آبان ۲۸, یکشنبه

 چیز های خوب ِخراب

 رفته بودم شهر کتاب تا برای دوستم سی دی "به تماشای آب های سفید" را بخرم ،دو تا  گرفتم  و سوار ماشین شدم،  سی دی ها خراب بودند.سی دی اول آهنگ اول رو خیلی بد می خواند،تکه تکه و با پرش.و دومی هم که آهنگ اول را کلن نمی خواند، راه حل های سنتی تف و ها  و با آستین پاک کردن هم موضوع را حل نکرد .
تصمیم گرفتم که بروم  وبه فروشنده  پسشان  بدهم که گشادی و هوس گوش کردن آهنگ های بعدی اجازه نداد. اهنگ سومش ، ساری گلین را روان می خواند و دل دادم به سوز صدای خواننده که رسید به آممان آممان  و بغضم ترکید.  نمی دانم کجایم از چه می سوخت که اینجور صدایم بلند شده بود و ول کن هم نبود . یادم هست  سهراب شهید ثالث در یکی از نامه هایش نوشته بود که سن آدم که بالا می رود احساساتش انقدری رقیق می شود که همه اش می شود آب .و لابد با هر تقی که  به توقی بخورد آبها سرازیر می شوند،  ایشان بالاخره  سن و سال رو بهانه خوبی کرده و قضیه را جمع کردند ولی برای بنده از اولش همینجوری بود، یعنی از دوران دختری به نام نل  تا زمان انجمن شاعران مرده ، بعد از صحنه های آخر، چشم دور بری ها همواره به من بوده که ببینند این دفعه هم اشکش دم مشکش هست یا که خیر، و خب بالاخره ترفند های جلو گیری از تبدیل بغض به اشک را بیشتر آدمها مجبور می شوند که یادبگیرند.
[شاید یاد آهنگهای بولبول افتاده بودم که دوره دانشجویی از بس  که  دوستم - سجاد آنها رو گوش می کرد  حفظ شان بودم .]  به هر حال مساله این بود که با ان قیافه و حس و حال نمی توانستم به مغازه برگردم ، سی دی ها را نگه داشتم و به خانه برگشتم.


  برای دوست مسافرم به روی جلد سی دی نوشتم که این را داشته باش به یادگاری از تمام چیز های خوب ِخراب ، چیز هایی مثل نویسنده هایی که نمی نویسند یا آن خودنویس مشکی من که نوکش کج شده یا همین کشور لعنتی.





هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر